Blog

Ik heb even zitten twijfelen of dit wel de titel van een blog moest worden. Maar toen ik er tijdens het drinken van een kop koffie nog eens over nadacht, klopt de uitspraak best wel. Om de reden voor dit blog rond te krijgen moest ik alleen nog iets verzinnen wat deze verandering koppelt aan groei. Want GVMedia’s G en V staan voor Groei en Verandering. Nu is groei in het leven – en dan specifiek mijn eigen leven – geen constante. Verre van dat, er zijn dagen, maanden en zelfs nog langere periodes dat er geen merkbare groei is. Maar wel volop verandering.

Nieuwe energie
Het zijn vaak van die periodes waarin je wellicht nieuwe energie opdoet voor de volgende fase van je leven. Vergelijk het maar met een vliegtuig dat op de startbaan staat en langzaam begint te rijden. Steeds sneller tot de hele startbaan is afgelegd en dan ineens de neus omhooggaat en de reis naar de volgende bestemming begint. Los van wat je aan de grond hield, los van de zwaartekracht.

Geen groei?
Dat er even geen merkbare groei is, betekent dus niet dat er geen verandering is. Verandering tussen je oren, in je lijf en om je heen in een samenleving die steeds nieuwe prikkels en signalen op je afstuurt. Waarbij je je telkens probeert staande te houden tijdens een bijna continu bombardement van meningen, uitspraken, ontwikkelingen en angsten. Om soms heel stil te worden van mooie berichten, van mooie foto’s, van gedachten die vrienden met je delen.

Wel groei!
Er is dus altijd sprake van groei, hoe langzaam dan ook.  Want al lijkt het niet zo, ook een boom groeit door in de winter wanneer de omstandigheden verre van optimaal zijn en de opwaartse sapstroom tot een minimum is afgenomen. En nu ik deze zin intik, vraag ik me ineens af of ook groei niet een constante is. Zelfs wanneer alles tegenzit en het voor buitenstaanders lijkt of er niets gebeurt. Mmm, iets om over na te denken en tijdens een volgend blog aandacht aan te schenken.

Wouter

Mijn opa was schoenmaker. In Glanerbrug, een dorp ingeklemd tussen Enschede en het Duitse Gronau. Elke dag was hij om zeven uur ’s ochtends al bezig in de schoenmakerij naast het woonhuis. Tussen de middag at hij warm en als hij na een dag hard werken klaar was, gingen er snel een paar boterhammen naar binnen. Snel inderdaad, want hij moest op tijd in de bibliotheek zijn. Zijn eigen bibliotheek. De enige bibliotheek in die streek aan de Duitse grens.

Vanaf halfzeven tot acht uur ’s avonds kon je in zijn bibliotheek terecht voor boeken over de meest uiteenlopende onderwerpen: filosofie, geografie, romans, klassieke werken van Shakespeare, Voltaire en andere vrijdenkers, maar ook over religie(s), architectuur en politiek. Een breed aanbod, en dat alles in drie grote kamers vol planken die doorbogen onder het gewicht van de duizenden boeken die erop stonden.

In 1940 – het jaar dat de oorlog uitbrak – werd mijn moeder zes jaar. En vaak ging ze in het weekend met haar vader mee om te helpen de bibliotheek schoon te houden, boeken te sorteren (ze kon toen net lezen) en heerlijk weg te dromen over die onvoorstelbaar grote wereld die in al die boeken werd beschreven.

De oorlog was enkele maanden oud toen tijdens een nachtelijk bombardement door de Engelse luchtmacht op het spooremplacement bij Gronau een afzwaaier – een brandbom – door het dak van de bibliotheek kwam en alles verwoestte. De brand liet niets heel van de schat aan kennis, verhalen en informatie waar de honderden abonnees van mijn opa’s bibliotheek van hadden genoten. Alles was zwart geblakerd.

De schoenmakerij werd voortgezet door mijn oom en sloot pas een paar jaar geleden haar deuren. Iets meer dan 85 jaar na het repareren van het eerste paar schoenen. 

Wat dit te maken heeft met een bloedlijn? Ik hoor het je denken. Nou, op mijn achtste jaar werd ik redacteur van de schoolkrant. Elke maand schreef ik een vervolgverhaal over goudschatten in gezonken vrachtschepen, duikers die op jacht waren naar die schat, inktvissen die duikmaskers stuktrokken en telkens met een bloedstollende cliffhanger. Het schrijven had me te pakken.

En nu ben ik toegetreden tot het bestuur van uitgeverij GVMedia, waar de G staat voor Groei en de V voor Verandering. En toen ik gisteren door het oude magazijn van de uitgeverij liep, al die mooie titels zag en daarna in de verkoopoverzichten las hoeveel duizenden mensen al kennis hebben gemaakt met onze uitgaven, bedacht ik me dat mijn opa het geweldig zou hebben gevonden om samen met mij door dat magazijn te lopen. Langzaam en gezellig keuvelend over de boeken die daar wachten om te worden gelezen.

Wouter